Uwielbiam perfumy marki Lolita Lempicka - ich zapach i flakony są niesamowicie oryginalne .W zasadzie kolekcjonuję je jak kolekcjonerzy obrazy – Tamary Łempickiej. To właśnie ta artystka użyczyła im swojego nazwiska.I dokładnie tak jak zapachy ,które nie wszystkich zachwycają - tak obrazy malarki jednych zachwycają innych rozczarowują.

   Myślałam ,że chociaż ona będzie mniej ekscentryczna niż poprzednicy ,o których pisałam może była nieco mniej '"świrnięta" ,ale też całkiem oryginalna. Urodziła sie w rodzinie bogatego żyda rosyjskiego pochodzenia (który zniknął z życia rodziny – oficjalnie rozwiódł się z jej matką – ale wszystko wskazuje na to,że popełnił samobójstwo ) i zamożnej Polki - jako :Tamara Rosalia Gurwik-Gorska w 1896 lub 1898 w Moskwie albo Warszawie do czego starała sie przekonać potomnych .Prawdopodobnie sfałszowała swój akt urodzenia ,żeby podkreślić fakt bycia Polką.Całym swoim sprytem małej kobietki przekonała w dzieciństwie rodzinę ,że jej zdrowie wymaga corocznych wakacji we Włoszech ,a w końcu przenosin do szkoły w Lozannie.Obcowanie ze sztuką renesansu we Włoszech miało wpływ na styl jej malarstwa ,a już na pewno w jego początkowych okresach. 

  W 1911 roku zamieszkała w Petersburgu ,czas tam spędzony dzieliła na lekcje rysunku w Akademii Sztuk Pięknych i wieczorne życie towarzyskie -bywanie na balach ,w teatrze na kolacjach.Na jednym z bali maskowych, na którym zwróciła na siebie uwagę wszystkich kiedy przyszła ubrana za wieśniaczkę prowadzącą stadko gęsi - poznała swojego przyszłego męża Tadeusza Łępickiego. Styl życia młodego "bywalca" i prawnika bardzo urzekł Tamarę do tego stopnia ,że poświeciła kilka lat na uwodzenie i zdobywanie jego osoby . Ślub odbył się w 1916 roku przy udziale całej śmietanki towarzyskiej i intelektualnej ,w końcu pan młody był spokrewniony z Cyprianem Kamilem Norwidem i ze starym szlacheckim rodem herbu Junosza.Rewolucja październikowa zastała ich w Rosji – Tateusz Łempicki trafił do więzienia – z którego pomogła uwolnić go Tamara spędzając noc ze szwedzkim konsulem. 

  Sytuacja w Rosji po rewolucji była na tyle trudna ,że małżonkowie przenieśli się do Paryża.Kiedy zabrakło środków na utrzymanie po sprzedaży resztek dóbr wywiezionych z Rosji – Tamara zaczęłą malować.Mimo ,że nigdy się do tego oficjalnie nie przyznawała pobierała lekcje malarstwa u Maurice'a Denisa i André Lhote'a z Académie Montparnasse .Pewnie dlatego tak wyraźnie zaznacza się wpływ kubizu w jej obrazach (portrety są bardzo wyidealizowane estetyczne wygładzone w bardzo nasyconych barwach) ,a później art deco .Jeśli już mowa o art deco to oczywiście ma powiązania z epoką dekadentyzmu .

Tu według mnie największa bomba – albo i nie : Jej małżeństwo z Łempickim nie wytrzymało próby czasu właśnie z powodu dekadentyzmu .Tamara wdawała się w bardzo liczne romanse ,których nie ukrywała przed mężem .Nie ukrywała też swojej biseksualności -jej córka napisała o obrazie "Piękna Rafaela" -uznanym za jeden z najważniejszych aktów XX wieku : "pożądanie jest tu namacalne. Tamara pożądała tej kobiety".

  Czarę goryczy u męża przebrał romans z włoskim Casanovą zresztą wówczas już podstarzałym – Gabrielem D'Annuzia i to ,że portretowała swoich kochanków i kochanki ,co jego zdaniem ośmieszało go w towarzystwie opuścił Francję i wyjechał w 1927 roku do Warszawy. Sama artystka o swoim stylu życia mówiła tak : „Żyję na marginesie społeczeństwa, a normy społeczne nie odnoszą się do tych z marginesu” ,myślała ,że mąż zrozumie jej postępowanie usprawiedliwiane byciem artystką. Kilka razy przyjechała do Polski prosząc o powrót – jednak ostatecznie sąd orzekł rozpad małżeństwa w 1931 r. Malarka przypłaciła to głęboką depresją, portretu męża , nad którym pracowała już nigdy nie dokończyła ma też taki tytuł : "Niedokończony mężczyzna"

   Nie trwało jednak długo jej samotne życie .W 1934 roku wyszła ponownie za mąż ,albo patrząc z innej strony dołączyła do kolekcji barona Raoula Kuffnera.Poznali się kiedy baron zamówił u niej portret swojej kochanki ,jednak mając już obraz chciał jeszcze autorki.Zresztą jego rodzina zawsze zbierała przynajmniej jeden egzemplarz z tego co najlepsze na rynku.Tuż przed II wojną światową wyjechali do Stanów Zjednoczonych. Przez kilka lat była najbardziej pożądaną portrecistką Hollywod do czasu gdy surrealizm zdobył sławę .

  Nagle jej obrazy dla śmietanki towarzyskiej stały się śmieszne ,a ją samą zapraszano na przyjęcia jako ciekawostkę ubarwiającą spotkanie.

  Łempicka próbowała malować modnie ,ale surrealistyczne krajobrazy nie były tak dobre ,albo po prostu skończyła się moda na obrazy Tamary de Lempickiej. Nie pomógł też zwrot w kierunku monochromatycznych obrazów malowanych szpachlą.Prasa amerykańska zaczęła ją traktować jak malującą panią domu. Po śmierci barona przeprowadziła się do Teksasu ,a później do Meksyku gdzie zmarła 19.marca.1980 roku.

   W czasie powracającej mody na art deco jej obraz "Adam i Ewa" sprzedano na aukcji w Christie's w Nowym Yorku za 2 mln dolarów.

  Córka Tamary Kizette de Lempicka- Foxhall opublikowała trzy książki o życiu matki : "Zaplanowana namiętnść. Sztuka i życie Tamary de Lempicka", "Tamara: malowanie Beau Monde", "Tamara de Lempicka".

 Po latach zapomnienia jej twórczość znowu stała się obiektem poszukiwań kolekcjonerów. Może to przewidziała bo zawsze twierdziła ,że : "Nie liczą się początki ,o ile koniec jest dobry"

  Gdyby nie perfumy ,zapewne nigdy bym nie zwróciła uwagi na malarkę o podobnie brzmiącym nazwisku .